مقاله
دوربین سرعت‌سنج
دوربین سرعت‌سنج یکی از مهم‌ترین ابزارهای کاهش تصادف در جاده‌هاست. در این نوشته سیر تحول این دوربین‌ها را از رادار تا لیزر مرور می‌کنیم. اگر بدانیم هر نسل چه مشکلی داشت، اشتباه‌های گذشته را تکرار نمی‌کنیم.
نسل اول دوربین سرعت‌سنج: رادار
در دهه‌ی ۱۹۷۰ میلادی خودروهایی با سرعت بیش از ۱۵۰ کیلومتر در ساعت به جاده‌ها آمدند. تعداد تصادف‌ها به‌شدت بالا رفت. هرچه سرعت میانگین ترافیک بیشتر شود، تصادف‌های مرگبار با شتاب بیشتری زیاد می‌شوند.
برای کنترل سرعت، نخستین دوربین‌های ثبت تخلف با حسگر راداری در همان دهه به بازار آمدند. نام این دوربین‌ها دوربین راداری استقراری نسل اول بود. این دوربین‌ها در عمل مشکل داشتند و هزینه‌ی نگهداری سنگینی می‌خواستند. کشورهای اروپایی فقط تعداد کمی از آن‌ها را به کار گرفتند.
پس از آن دوربین‌هایی با لوپ مغناطیسی آمدند. نصب و نگهداری این دوربین‌ها دشوار بود. خودروهای پرسرعت را هم به‌خوبی تشخیص نمی‌دادند. به همین دلیل در بزرگراه‌ها کارایی نداشتند و فقط در مسیرهایی با حد سرعت پایین کار کردند.
در دهه‌ی ۱۹۹۰ دوربین راداری نسل دوم به بازار آمد. این نسل بسیاری از مشکلات و هزینه‌های نسل اول را حل کرد. اما هر دو نسل یک ضعف مشترک داشتند. سرعت همه‌ی خودروهای خطوط مختلف را هم‌زمان اندازه نمی‌گرفتند؛ یعنی Multiple Lane نبودند.
دوربین‌های نسل دوم در مسیرهای کم‌تردد اروپا و آمریکا کار کردند و تصادف‌ها را در همین مسیرها بسیار کم کردند. اما کنترل سرعت در بزرگراه‌های پرتردد و خیابان‌ها همچنان راه‌حلی نداشت. سرانجام در سال ۲۰۰۴ دوربین‌های راداری چندخطه (Multiple Lane) به بازار آمدند.
از سال ۲۰۰۰ به بعد، پلیس برای کنترل سرعت از سرعت‌سنج لیزری هم کمک می‌گیرد. سرعت‌سنج ویدئویی هم سرعت میانگین ترافیک را اندازه می‌گیرد. البته سرعت‌سنج لیزری در حالت استقراری گاهی خطای بزرگی دارد.
برخی شرکت‌ها اخیراً سرعت‌سنج لیزری پرده‌ای عرضه کرده‌اند. این سامانه‌ها هنوز استاندارد زیست‌محیطی ندارند. مراکز علمی معتبر هم دقت آن‌ها را تأیید نکرده‌اند. هزینه‌ی تعمیر و به‌روزرسانی‌شان هم روشن نیست. تا تأییدیه‌ی معتبر نگیرند، نمی‌توان به آن‌ها اعتماد کرد.
هر سرعت‌سنج تصویری به یک دوربین صنعتی تکیه دارد. دوربین‌های ناحیه‌ای رسااندیشان در خواندن پلاک و کاربردهای بینایی ماشین به کار می‌روند. این دوربین‌ها در هر فریم تصویر کاملی از میدان دید خود می‌سازند. همه دوربین‌های رسااندیشان قابلیت تریگر خارجی دارند. به همین دلیل می‌توانید لحظه ثبت تصویر را با یک سیگنال بیرونی تعیین کنید.
برای دیدن مدل‌ها، صفحه دوربین پردازش تصویر را ببینید. تاریخچه جهانی این فناوری هم در مقاله دوربین سرعت‌سنج در ویکی‌پدیا آمده است.